Re-integratieconsulent Agnes: “Ik kan écht het verschil maken”

Re-integratieconsulent Agnes: “Ik kan écht het verschil maken”

Als je niet kunt re-integreren bij je huidige werkgever en ook niet elders terug aan het werk kunt, dan word je afgekeurd en kom je in de WIA. Gelukkig is er dan vanuit het UWV nog het traject ‘bevorderen van maatschappelijke deelname’. Zo’n maatwerktraject met de opzet om iemand stapjes te laten zetten in de maatschappij is voor re-integratie consulent Agnes Meijboom van FourstaR zeer betekenisvol, want waar de ander stopt, gaat zij verder. “Ik kan écht verschil maken.”

 “Petra had voorheen passie voor haar vak, maar dat was opeens voorbij. Ze ontwikkelde een enorme angst. Ze dacht zelf aan een burn-out en is hiervoor ook behandeld, maar niets hielp. Toen ze zelfs in een Spoor 2 traject niet aan het werk kwam en ze in de WIA kwam, kreeg ze vanuit het maatschappelijk traject van het UWV re-integratie consulent Agnes toegewezen.

Onverwerkt jeugdtrauma
Agnes blikt terug: “Ik vond het vreemd dat iemand met zoveel passie voor het vak opeens niet meer kon werken. Ik stelde de vraag vanaf welk moment precies haar leven zo veranderde. Toen ging vrij snel het balletje rollen. Dit had te maken met de geboorte van haar dochter. Een jeugdtrauma dat verwerkt leek, kwam na de geboorte in volle vaart weer bovendrijven en dat had natuurlijk z’n weerslag op het werk.”

Stapje voor stapje
Agnes kreeg van het UWV de opdracht om Petra verder te helpen. “Zolang een doel gehaald wordt en iemand íets bereikt heeft, is het al mooi. Ik mag zelf weten hoe ik het doel van Petra met haar ga realiseren. Stapje voor stapje zou ze weer steviger in de maatschappij kunnen komen te staan.”

Samen naar school wandelen
Door alles wat Petra mee heeft gemaakt, is ze het vertrouwen in alles en iedereen verloren en leeft ze met immense angsten. “Héél langzaam won ik haar vertrouwen. Ik liet haar volledig in haar waarde en vroeg enkel waar ze hulp bij zou wensen. Toen ze aangaf dat het haar niet lukte om haar dochter naar school te brengen omdat ze de straat niet op durfde, vroeg ik: “Stel je voor dat ik elke dag met je meeloop….” Het eerste doel van Petra was geboren: haar dochter zelfstandig naar school brengen.
“Iedere ochtend om 8.00 uur stond ik bij Petra voor de deur en brachten we haar dochter samen naar school en ’s middags haalden we haar weer samen op. Na een paar weken deed ze het alleen met mij aan de telefoon en inmiddels doet ze het helemaal zelf,” vertelt Agnes trots.

Dochter groeit mee
Het volgende doel dat Petra graag wilde bereiken, was een andere woonplek organiseren. Haar onveilige woonsituatie was namelijk niet bevorderlijk voor haar herstel. Ook dat is gelukt met begeleiding. Ze kreeg hulp bij het vinden van een woning, haar huur opzeggen, afspraken met de huurbaas, etc. Vanwege het succes is het traject verlengd en is er ruimte om Petra te coachen om met het openbaar vervoer te durven. Ook gaat Agnes haar begeleiden naar een sociaal netwerk. “Ik heb goede hoop dat het familiepatroon van ellende doorbroken wordt. Na haar hulpvraag, is Petra enorm gegroeid en je ziet haar 4-jarige dochter meegroeien.”

Eigen regie nemen
Petra probeert de regie te krijgen over haar angst, zodat ze niet vlucht, maar blijft staan. Agnes begeleidt haar in zelfregie zodat er ruimte komt in oplossingsgericht denken en handelen. Door bijvoorbeeld op haar hand te schrijven ‘je kan het‘ kan ze als ze overmand wordt door angst tijdens haar wandeling naar school, haar angst makkelijker parkeren. “Vergelijk het met ‘het gat in je brein’ dat je ervaart als je iets uit de schuur wil pakken en bij aankomst volledig kwijt bent wat je ook alweer ging doen. Door naar haar hand te kijken en de tekst te lezen, verandert haar positie en kan ze haar gedachten resetten.”

Vertrouwen in de maatschappij
Petra heeft veel aan de hond van Agnes haar collega. “De hond voelde de angst van Petra toen ze hier op kantoor was. Dat hebben we benut. Petra is onder begeleiding van Agnes met de hond gaan wandelen. Waar ze eerst de hondenriem teruggaf omdat het te spannend was, hield ze de hond weken later kort als er een fiets passeerde en liet ze hem zitten en wachten. Ongemerkt ging het heel goed en kreeg ze steeds meer vat en vertrouwen op zichzelf en de maatschappij.”

Petra heeft nu 3 uur vrijwilligerswerk en dat gaat goed. Aan het sociale netwerk wordt gewerkt en langzaamaan gaat het steeds beter. Agnes besluit: “Het is toch geweldig als je op deze manier iemand weer in de eigen regie kan krijgen?!”

Geen Commentaar

Sorry, het reactieformulier is gesloten op dit moment.